"Welkom kleintje...

Jeroen de Groot

"Welkom kleintje… zo voelden wij ons 5 maanden geleden bij het begin van onze  studie. Maar met jouw mentor-/tutorschap zijn we er helemaal klaar voor gestoomd. Dankjewel!”

Dit kaartje kreeg ik aan het eind van het semester van mijn eerstejaars studiegroep; samen met een slagroomtaart bedrukt met de groepsfoto die ik op de eerste dag van ze had gemaakt. Deze foto had ik gemaakt om hun namen erbij te kunnen schrijven en uit mijn hoofd te leren. Inmiddels ken ik niet alleen de namen, maar ook de persoonlijke verhalen. En inderdaad, ik vond het ook echt nog kleintjes toen ze kwamen. Met hun nog niet altijd even functioneel werkende studentenbrein weerspiegelden ze precies de studiegroep waarin ik zelf mijn geneeskundestudie hier op het VUmc 7 jaar geleden ben begonnen.

Aan alle (toekomstige) tutoren wil ik vooral zeggen: kijk ook naar wie ze zijn; niet alleen naar wat ze moeten worden

Alle types komen weer voorbij: het lieve stille meisje uit de provincie, een waanzinnig streberig jochie, de al volwassen artistiekeling, de charismatische knapperd en de luie donder zitten allemaal weer in een kringetje. Allemaal proberen ze te leren dat ‘weet ik niet, zoeken we op’ niet de beste benadering is binnen een brainstorm. De trucjes zijn ook nog hetzelfde gebleven: de epidemiologisch ernstig verontrustende hoge incidentie van ziekmeldingen en het ‘niet in de agenda hebben staan’ van een afspraak op de ochtend na gala worden mij schaamteloos midden in de nacht geappt.

En júist omdat ze zo onbezonnen en niet altijd even tactisch zijn, ben ik gek op ze. Want zodra je als tutor echt even met ze in gesprek gaat, durven de meesten je al snel een kijkje te laten nemen in hun persoonlijke leven. Meer dan soms is er sprake van problematiek thuis, waarbij psychiatrische stoornissen, de zorg voor een broertje bij gebrek aan ouders en sterfgevallen de revue kunnen passeren.

Daarnaast spelen er vaak in onze ogen ‘kleine tienerproblemen’, die ‘erbij horen en wel goed komen’. Probeer je echter te herinneren hoeveel indruk deze zaken destijds op jouzelf maakten: de stress om wat er wel of geen leerstof is; het eerste vriend(innetje) dat het uitmaakte en het niet willen afhaken bij elke avond die in de vreselijk interessante Bubbels op Leidse eindigde. Fijn dat mijn brein nostalgie aan zulke herinneringen toevoegt; ik zou toch zo weer even met ze willen ruilen.

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen, is dat je met elke studiegroep een verzameling van uiteenlopende figuren met uiteenlopende achtergronden aan je tafel krijgt. Zodra je hen het gevoel geeft dat jij er voor ze bent, ook buiten de studiegroep om, denk ik dat ze je bijna altijd wel een kijkje laten nemen in hun leventje. Ik weet zeker dat je dan niet alleen aanzienlijk meer van hun personen geniet, maar ook de soms kneuterige afmeldingen, gedragingen en prestaties veel beter begrijpt. Zorg ervoor dat ze zich gehoord voelen en gelukkig zijn tijdens hun studie; zich uitsluitend professioneel gedragen en continu presteren en reflecteren kunnen ze hun hele toekomstige carrière nog.

Succes en geniet!