Tante Tutor

JoseeKramen_afbeelding_grootDinsdagochtend 8 september 8.30
Nog onwetend van wat de leidingbreuk aan de Van der Boechorststraat aan consequenties zal hebben, begeef ik me na de overdracht op de 8e verdieping via de trap, Eerste Hulp en tuin richting universiteit.
Doordat alles blank staat, kan ik de straat ook daar niet oversteken en word ik heel galant hangend aan de achterbak van een truck door een paar werklui naar de overkant gereden. Er gelden andere wetten onder deze omstandigheden.

De tutorgroep druppelt langzaam binnen en in eerste instantie worden filmpjes van de kolkende watermassa gedeeld maar al snel besluiten we toch aan de slag te gaan.
Het is altijd weer wennen in een nieuwe groep, zowel voor de groep zelf als voor mij. Aftasten wat voor vlees we in de kuip hebben, hoe gaat de groepsdynamiek werken, wat worden de geschreven en de ongeschreven regels. En ook: gaat er synergie komen, durven ze elkaar uit te dagen en durven ze te verdiepen zowel in de leerstof als in de groepstaken.

Als tutor probeer ik een toon te zetten tijdens deze eerste bijeenkomsten. Ik vind het belangrijk dat de groep weet wie ik ben en wat mijn rol als procesbewaker inhoudt - maar ook dat er een prettige en veilige setting ontstaat zodat er in de volle breedte gebrainstormd kan worden. Iedere keer ben ik weer verbaasd over de hoeveelheid kennis die aanwezig is, de inzet en motivatie van de meeste studenten, de openheid over hun persoonlijke omstandigheden en hun drive. Ik verbaas me over hun jeugdige (over)moed en voel me regelmatig de andere generatie als we over waarden en normen of ethische kwesties komen te spreken. Tegelijkertijd weet ik dat daar ook mijn kracht ligt. Door mijn ervaring en scholing in verschillende velden kan ik dienend zijn maar ook sturend optreden als het moet.
Ik kan zaken op zijn beloop laten, zit er niet gelijk bovenop maar als het er toe doet wil ik ook dat de studenten dat snappen en een extra stapje zetten of even uit hun comfortzone komen.

Ik kan voor de studenten de verbinding maken tussen opleiding en kliniek door casuïstiek te presenteren en mijn ervaringen te delen. Vandaag was het onderwerp het “innate en adaptive immuunsysteem”, wat o.a. werd geïllustreerd door een meisje dat  longontsteking in een vluchtelingenkamp kreeg waar geen antibiotica voorradig was. In de bijbehorende vragen werd Artsen zonder Grenzen genoemd. Doordat  ik voor deze organisatie gewerkt heb in verschillende Afrikaanse landen, gaat bij zo’n casus mijn bloed toch even sneller stromen. De studenten vonden het leuk om mijn ervaringen te horen en stelden belangstellende vragen en zo is er misschien toch ook weer een zaadje gepland voor een stage in het buitenland of tropenopleiding

Tegelijkertijd vinden in zo’n semester ook individuele mentorgesprekken plaats. Daardoor neem ik na ruim 4 maanden vaak met een zekere weemoed afscheid van mijn tutorgroep. We hebben elkaar min of meer leren kennen en professioneel beoordeeld, vaak ook persoonlijk dingen gedeeld. Allemaal zijn ze weer gegroeid als mens en weer een stukje dichter bij het doel om een goede dokter te worden. Ik zou ze dan graag nog wat onder mijn hoede houden en hun ontwikkeling volgen. Een paar jaar later zitten sommigen ineens naast me als co-assistent,  de essentie die ik toen zag is er altijd nog maar ze zijn nu volwassener en staan daar ineens in hun witte jas te popelen om aan de slag te gaan na al die jaren hard studeren. Dat ontroert me iedere keer weer en ik ben dan even een trotse “tante”.

Josée Kramer, Physician Assistant Gynaecologie