Studenten van dichtbij meemaken

Marijke Leijdekker-groot“Als tutor maak je de ontwikkeling van studenten van dichtbij mee. Sommigen nemen je in vertrouwen. Dan lopen ze al een tijdje met iets rond en komt dat er tijdens een portfoliogesprek uit. Soms kun je dan net dat steuntje in de rug zijn. Het is heel gevarieerd, ook de praktische begeleiding is een substantieel onderdeel. Steeds start je met een groep en als je eindigt heb je een mijlpaal bereikt.

Zo krijg ik vandaag nog een bericht van een student. Hij dacht dat hij het portfolio had verstuurd, maar in mijn mailbox is het niet te vinden. Bij deze alsnog, met excuses voor het ongemak.  En deze week is een dagdeel in mijn agenda geblokt om adviezen te schrijven voor de portfoliobeoordelaar. En dan zit dit semester erop.

Ik ben gestart met groep 29 en de laatste twee blokken ook groep 1. Eerstejaars dit keer. Een nieuw curriculum. Voor studenten is het wennen aan de grote hoeveelheden stof. Het nut van een brainstorm is nog niet duidelijk, dus dat is twee uur per week uitzitten. ‘We weten er nog niets van en dan moeten we gaan brainstormen, dat kan toch niet!’ De paniek van het eerste semester. Gaandeweg komen ze erachter hoe het werkt.  En als ze dan eindelijk in een ritme zitten komt het blok Leeronderzoek. Weer paniek. De schade achteraf is beperkt, de meesten halen de CAT en de posterpresentatie lukt prima.

Januari, de laatste cursus samen. De sfeer wordt ontspannen. Natuurlijk zijn er ook zenuwen voor degene die herkansingen hebben. De laatste bijeenkomst is het uitdelen, brownies, macarons, appeltaart en chips. Het echte besef dat ze elkaar in het tweede blok niet meer zo intensief zullen zien is er nog niet. Nog even een foto. Zoek de verschillen met de foto van de eerste week.

Tijdens de portfoliogesprekken blijkt hoe blij ze zijn met hun keuze voor geneeskunde. Het besef dat ze toch echt hard moeten werken of dat ze meer uitdagingen zoeken, zoals het honoursprogramma , commissiewerk bij een sportvereniging of MFVU.

En natuurlijk zitten er ook minder leuke kanten aan. Die onvoldoende voor PG, om een signaal te geven dat het anders moet. Meer meedoen, minder kletsen, serieuzer met je werk omgaan, bewuster zijn van je gedrag en daarop reflecteren. Wat een verschil kan het maken om ze die spiegel voor te houden. Het schrijven van die beoordelingen kost vrij veel tijd. Het is heel zinvol, daar ben ik van overtuigd.

Volgende week start een nieuw semester. Een nieuwe groep. Met studenten die al ervaring hebben met andere tutoren. Tutoren die een eigen stempel hebben gedrukt. Ik sta weer aan het begin van de groepsvorming. De studenten van groep B1.1 en B1.29 zie ik nog een keer voordat ze op stage gaan. Hun laatste portfoliogesprek. Weer verder in hun ontwikkeling. Door de jaren heen heb ik veel studenten zien langskomen. Soms help je met de keuze om te stoppen, soms ben je een steun en vaak lukt het prima zonder extra aandacht.

Elk half jaar train ik samen met Allard Gerritsen, Anke Kleinveld en Sabine Jaken de nieuwe tutoren. Daar probeer ik over te brengen wat je allemaal tegenkomt als tutor. Natuurlijk zijn er allerlei organisatorische tips die aan bod komen, maar de belangrijkste boodschap is dat het coachen van studenten op professioneel gedrag van onschatbare waarde is en dat die kant van het tutorschap enorm veel voldoening geeft.”

Marijke Leijdekkers, coördinator docentenopleiding van de VU