Studenten, kies voor ouderengeneeskunde!

De bevolking vergrijst in hoog tempo. De gezondheidszorg heeft te maken met een toenemend percentage zeer oude mensen. Daarom zijn er meer specialisten ouderengeneeskunde nodig en is het aantal opleidingsplaatsen voor dit specialisme uitgebreid. Maar een deel van deze opleidingsplaatsen blijft onbezet. Hoe komt dit?

01-10-2018 | 10:34

Ariadne Meiboom onderzocht waarom studenten liever niet kiezen voor ouderengeneeskunde. Zij promoveert op 2 oktober op dit thema bij Amsterdam UMC, locatie VUmc: “Uit mijn onderzoek blijkt dat studenten een aantal kenmerken van het vakgebied minder waarderen. Ze vinden het chronische ziektebeeld van ouderen lastig. En de terminale zorg en de complexiteit van de geriatrische patiënt weerhoudt hen ervan voor deze specialisatie te kiezen. Terwijl de vraag op de arbeidsmarkt hiernaar alleen maar groeit, in tegenstelling tot andere specialisaties, zoals chirurgie en kindergeneeskunde.”
Er zijn ook andere factoren die meespelen. Op ziekenhuisafdelingen worden studenten geconfronteerd met een negatieve houding van arts-assistenten ten aanzien van de oudere patiënt. Het huidige ziekenhuissysteem is er op ingesteld om patiënten zo snel mogelijk te ontslaan, wat vaak niet lukt bij de zeer oude mensen.
Tenslotte zou de relatief lage beloning voor dit vakgebied en de geringe status een rol  spelen.

Stimuleren belangstelling
Een verplicht coschap ouderengeneeskunde kan de belangstelling laten toenemen meent Meiboom. Uit haar onderzoek blijkt dat de meeste arts-assistenten in opleiding tot specialist ouderengeneeskunde pas relatief laat voor dit vakgebied kozen en veelal nadat zij in een tijdelijke baan in een verpleeghuis hiermee in aanraking kwamen. Daar zagen zij dat het veel leuker, moeilijker, zinvoller en intensiever was dan zij van tevoren dachten. Meiboom: “Ik adviseer dan ook om in de geneeskundecurricula een coschap ouderengeneeskunde van een substantiële lengte verplicht te stellen en meer aandacht te besteden aan de chronische patiënt en terminale zorg.”
Tenslotte adviseert Meiboom dat er wat moet veranderen in het vergoedingssysteem van specialisten. Technische procedures, status en hoogte van het inkomen lijken aan elkaar gerelateerd. Het wordt tijd voor een ander vergoedingssysteem, waarbij begeleiden van patiënten hetzelfde gewaardeerd wordt als verrichtingen.