Goedele Beckers: ‘Natuurlijk is urine niet vies’

Met het diploma basisarts kun je alle kanten op. Een speurtocht langs vacaturesites levert maar liefst honderd verschillende beroepen op: van geriater tot hematoloog, van ruimtevaartarts tot cardioloog, van huisarts tot hoogleraar. Goedele Beckers koos voor kinderurologie.

Van jongs af aan wilde Goedele Beckers chirurg worden. “Dat vak ligt me echt, want ik houd van actie. Maar toen ik tijdens mijn coschap urologie deed wist ik het zeker: dit is helemaal mijn vak.” Veel mensen vinden urine vies. Zo niet Beckers. “Er is niets smerigs aan urine. Het is in normale omstandigheden een van de weinige bijna steriele stoffen in het lichaam van een mens.” Het mooie van urologie vindt ze dat een uroloog, veel meer dan een chirurg, een intensief contact met patiënten heeft. “Patiënten die bij urologie komen, moeten vaak nog worden gediagnosticeerd. Dus je begint helemaal aan het begin en je blijft bij de patiënt betrokken tot die genezen is.”

Het was niet eenvoudig om in België aan een van de schaarse opleidingsplaatsen te komen. Beckers slaagde er in om tijdens haar coschap in Leuven de hoogleraar te overtuigen van haar kwaliteiten. “Tijdens mijn specialistenopleiding kwam de kinderurologie in Leuven opnieuw in de belangstelling te staan. Dat leek me nóg interessanter dan urologie bij volwassenen, omdat je niet alleen met patiënten, maar ook met ouders te maken hebt.”

Maar het zijn niet alleen de sociale aspecten die haar aantrokken tot het vak. Ook technisch gezien is kinderurologie een grotere uitdaging. Een kinderuroloog behandelt patiëntjes die, een meestal aangeboren, afwijking hebben aan de nieren, de urineleiders, de blaas of de geslachtsorganen. “Bij mijn patiënten is alles nog fijner gebouwd dan bij volwassenen, wat een operatie uitdagender maakt.”

Na de zevenjarige opleiding tot uroloog wilde Beckers zich daarom op de kinderurologie toeleggen. Voor deze tweejarige verdere specialisatie moest ze naar een andere universiteit. “Ik kon kiezen tussen Aken en Rotterdam en heb uiteindelijk voor Aken gekozen. Het vinden van een baan daarna kostte wat moeite, omdat er zo weinig ziekenhuizen zijn met een specialistische afdeling kinderurologie. De meeste urologen behandelen zowel kinderen als volwassenen en dat wilde ik niet. Uiteindelijk kreeg ik een baan in Linz aangeboden, bij de grootste afdeling kinderurologie van Oostenrijk.”

Al na vier maanden kwam een telefoontje van VUmc waar ze een kinderuroloog zochten die Nederlands sprak. Collega Eric van der Horst had versterking nodig omdat kinderurologie in VUmc behoorlijk groot is. Samen met hem levert ze nu zorg voor een gebied met vier miljoen inwoners.

“Wat me overhaalde om naar Nederland te komen is dat ik hier research op kon zetten. Ik wil de waarde vaststellen van een nieuwe en ogenschijnlijk veelbelovende test. Deze dient om een onderscheid te maken tussen kinderen met verwijde nieren die al dan niet geopereerd moeten worden. Driekwart van de kinderen hoeft namelijk niet te worden geopereerd.” In november vorig jaar legde Beckers het examen af voor kinderurologen van de Europese beroepsvereniging EAPU, de European Academy of Paediatric Urology. Ze bleek de beste van alle Europese kinderurologen.

Op de vraag wat ze het spannendste vindt in haar beroep denkt Beckers diep na. “Eigenlijk is het altijd spannend of het nu een lastige operatie is, of een gesprek met een kind. Kinderen zijn het belangrijkste wat ouders bezitten en het geeft veel voldoening als ze die aan jou toevertrouwen. En natuurlijk dat je die behandeling tot een goed kunt brengen.”